Toen ik op een vroege ochtend door de straten van Amsterdam liep, met mijn koffertje in de ene hand en een warme latte in de andere, voelde ik de frisse lucht van de nachtregen nog op de klinkers liggen. Mijn lichaam bevond zich nog in de hoofdstad, maar mijn geest was al op weg naar Arnhem. Die stad, ooit geteisterd door de oorlog, maar nu een poëtische mengeling van historie en moderniteit, riep me met de stille kracht van een onverzongen lied. Ik woon inmiddels al een tijd in Nederland. Amsterdam is als een goede vriend: bruisend, dynamisch, nooit saai. Maar soms verlangt een mens naar een plek met rust…